These boots are made for walking...

Antwerp 10 miles: 5 km short run

nospam@example.com (klinton) — Wed, 25 Apr 2012 12:11:59 +0000

Afgelopen zondag was de eerste echte test: een 5 km race bij het Antwerp 10 miles event. Nadat ik al eens een schitterende (qua snelheid) training had afgewerkt (zie vorig artikel), waren de verwachtingen hoog gespannen: ergens hoopte ik op een tijd van 23 minuten of beter. Al zei ik dat niet altijd even luid: een voorzichtiger schatting was dat ik teleurgesteld zou zijn met 25 min of trager.

Het is iets tussen beide geworden.

Uiteindelijk waren de omstandigheden ook niet echt perfect: weer was redelijk (een graad of 10 - 12, en droog), maar wel veel wind. En dat duidelijk in het nadeel van het parcours: dat startte op linkerooever naast de Schelde, en dat gaf een twee kilometer pal wind op kop. Wind + een beetje te snel gestart: beetje voor het keerpunt wat gas moeten terugnemen, want het begon een beetje donker voor mijn ogen te worden. Achteraf gezien dat mijn hartslag piekte op 186... terwijl mijn max hf tests eerder niet voorbij 178 geraakten. Uiteindelijk dan toch nog serieus afgezien, met veel moeite de laatste drie kilometer in minder dan 5'00"/km kunnen afleggen (is 12 km/u). Gefinished op 23'53". Dus eigenlijk toch nog goed: is 235ste van de 2681 finishers. Blijkbaar zelfs 10de in de categorie Heren - 35-46 jr.

Volgende afspraak is waarschijnlijk de Abdijenloop op 17 mei. Maar ook die valt niet perfect: net na een wandelweekend van 3x 20km wandelen... Doel daar is ook beperkter: eerder gewoon uitlopen 'al natural running'. Zal de eerste keer zijn dat ik zo'n afstand doe op mijn Inov-8 schoenen, zeer benieuwd.

Al zou het ook kunnen dat ik het op nieuwe Inov-8 schoenen doe. Jip, mij niet kunnen inhouden, en al nieuwe besteld... met 3mm drop ipv 9 mm. Maar verklaring is dat deze ook voor 'all terrain' zijn, terwijl mijn huidige echt enkel voor de weg lijken te zijn weggelegd. Soit, schoenen zijn niet eens in voorraad, dus nog niet eens zeker dat ik ze tegen dan heb...

Hoe zit het voor de rest met de 'transitie'? Zeer goed, dank u. Ondertussen aan week zeven bezig, en eindelijk lukt het mij (een beetje) om trager - in termen van hartslag - te lopen. Gisteren 5,5 km gelopen aan gemiddeld 143 hrm (in een half uur), dus dat begint er op te trekken. Maar traag lopen en op 'stijl' letten: het is niet zo makkelijk. Misschien lost dat zichzelf op: ik merk dat ik steeds sneller kan lopen met dezelfde inspanning. Ik zal natuurlijk niet kunnen blijven versnellen, maar elk beetje erbij is goed

Natural running - een maand later

nospam@example.com (klinton) — Mon, 09 Apr 2012 21:34:00 +0000

De eerste vier weken van het 'transition program' zitten er op, tijd voor een tussentijdse balans. Op het eerste moment was het een vrij moeilijke oefening om een correctere stijl te krijgen: ik had me gebaseerd op een video van Marc Cuccuzzella. Interessante video (interessant verhaal ook overigens van die man, onlangs nog gezien in een artikel in de NY Times), maar niet de beste om de juiste houding aan te leren. De uitleg die het hem deed, was uiteindelijk deze: Running in Place (Running From Friday - Newton Running). Heel simpele uitleg, in feite.

En wat hebben we geleerd? Mensen trokken de eerste keren nogal ogen toen ik voorbijkwam (letterlijk), maar dat is nu al beter. Maar vooral: ik loop pijnvrij (tenzij ik terug op mijn oude schoenen loop), en ik loop pakken sneller! Dat laatste was geen doelstelling op zich, maar ik ben er niet minder blij om.
Wat dat pijnvrij betreft moet ik natuurlijk wel met twee worden spreken: het maximum dat ik tot nu toe gelopen heb, is 21 minuten. Maar een echte test zit er binnenkort aan te komen: meedoen met de 5 km op de 10 miles van Antwerpen - inschrijving via het werk. Laatste loop van zondag was in elk geval indrukwekkend: 4,27 km in 19:13, dus meer dan 13 km/h gemiddeld. Ziet er dus goed uit. (Al gaan we de avond voor die 5 km race wel bij vrienden eten, dat zal wel niet zo prestatie-bevorderend zijn :-s )

Ook belangrijk: geen last van het omschakelkwaaltje bij uitstek, verzuurde kuiten. Blijkbaar is het redelijk standaard om daar last van te hebben. Is het dankzij de geleidelijke opbouw van the Inov-8 transition program, of omdat ik Balansoefeningen voor de enkel enkel-oefeningen al een paar maand doe: geen idee. Maar doet er ook niet toe, natuurlijk.

Eerste stap naar 'Natural running'

nospam@example.com (klinton) — Mon, 12 Mar 2012 21:10:00 +0000

Na veel lezen en videos bekijken op YouTube eindelijk de stap gezet: 'natural' running shoes aangeschaft. De vorige bestelling is een beetje de mist ingegaan: de geleverde Nikes waren een serieus stuk te klein, en een grotere maat was niet meer voorradig... Maar mijn Inov-8 schoenen zijn vandaag aangekomen, en het ziet er goed uit. Over kleur & smaakt valt te twisten, maar ze voelen in elk geval ontzettend licht aan. Dus heb ik ze ook effektief gewogen, en een volle 100g lichter dan mijn huidige Kalenji's (die op zich ook al 100g lichter zijn dan mijn Brooks Beasts). Strikt genomen zijn het geen natural running shoes, maar transition shoes: deze hebben nog een heel-to-toe drop van 9mm (drie V'kes op de hiel als indicatie). Zou moeten volstaan om over te schakelen... Benieuwd...

Op zich lijkt het eigenlijk allemaal heel logisch. Twintig, dertig jaar geleden had men de reflex voor loopschoenen: als je niet goed je voeten zet (overpronatie), zullen we voor schoenen zorgen die weerwerk bieden, bv. hardere binnenkant van de zool dan buitenkant. Hetzelfde voor hiellanders: dikkere zool, meer 'cushioning'. Maar eigenlijk betekent dat: je loopt compleet verkeerd, en wel zullen je foutieve loopstijl een beetje ondersteunen.
Natural running keert de zaken om: zorg dat je loopstijl in orde is, dan lossen problemen aan kniën, enkels, achillespezen vanzelf op. Met natural wordt dan ook bedoeld: hoe zou je natuurlijk lopen, bv. blootsvoets lopen. Dan ga je sowieso op je middenvoet landen (of op je volle voet) - probeer maar eens blootsvoets te hardlopen en op je hiel te landen, erg pijnlijk. Dus wordt er voor een schoen gezorgd met minder demping (vooral minder aan de hiel), waardoor je wel moet je loopstijl aanpassen.
Voor mij betekent dat concreet ook weg van het hiellanden, en naar landen op de middenvoet.

Tot zover de theorie. Benieuwd hoe het werkelijk wordt. Aangezien de schok nu moet opgevangen worden door de kuitspier, wordt er aangeraden (Inov-8 Transition Scheme) van de eerste week niet meer dan twee keer 8 minuten te lopen (wat me wel heel erg weinig lijkt voor een training), en nog af te wisselen met de huidige loopschoenen. Hopelijk lukt dat een beetje, ik heb er alvast zin in! Ook hopen dat de kuit/achillesoefeningen die ik al een paar maand doe het misschien iets makkelijker maken

Tussenstand

nospam@example.com (klinton) — Thu, 19 Jan 2012 16:20:13 +0000

Afgelopen weekend samen met Griet de 10km gelopen van de Natuurloop, georganiseerd door de KWB van Meerhout-Berg. Leuk, maar ik moet wel opmerken dat ik zonder haar een stuk trager zou hebben gelopen (nu 1h04m over 9km800m), want de zondag is normaal gereserverd voor long slow distance loop. Ook beste vermelden dat het geen 'wedstrijd' was, maar een jogging met vrije start - anders had ik Griet met geen stokken meegekregen.

Soit, het ging al bij al vlot, laatste weken zijn de trainingen doorgaans ook pijnvrij (of toch zo goed als). Wel trainen op de weg hier, en niet in het bos, omdat ik vermoed dat de zachte ondergrond (na veel regen) een deel van de oorzaak is van de pijn.

En een beetje in dubio om mijn verwachtingen nog maar een beetje naar beneden bij te stellen. Of beter: herbekijken wat nu precies het doel is. Ik loop graag, zeker in mooi weer in het bos- ik kan echt genieten van de natuur, en ik zal dat ook blijven doen. En enerzijds heb ik een aantal wedstrijden in de buurt opgelijst waar ik misschien wel aan de start wil gaan staan (na het naar beneden stellen van de verwachtingen de vorige keer: de kort afstanden, pakweg 5 km), maar zelfs dat begin ik in vraag te stellen. Uiteindelijk ga ik lopen voor het plezier (zie boven: in de natuur), maar voor de rest is het voor de gezondheid, de conditie. En om dat vol te houden kan ik er maar beter zoveel momgelijk plezier aan beleven. Natuurlijk is het opstellen van trainingsschema's en doelstellingen per wedstrijd fun... maar echt snel zal ik niet (nooit?) worden. Dus is dat misschien niet de beste motivator. Plus: als ik echt doelstellingen wil halen, moet ik hard trainen. Opzich is dat wel leuk, maar dan komen er misschien wel snel terug klachten of blessures opduiken. En dat kan ik wel missen.

Dus als ik het eigenlijke doel voor ogen wil houden, moet ik gewoon proberen drie keer per week te sporten, voor telkens minstens een half uur. Kan dat onder de vorm van lopen in het bos, dan is dat prima. Maar lopen op straat, een klein uurtje op home of cross-trainer - of waarom niet, gewoon de fiets - moet even goed kunnen. En wie weet loop ik nog wel een paar keer een wedstrijd mee. Voor de fun, de sfeer... den hoop aan te vullen... maar zonder echte doelen.

Lappenmand, teleurstelling, hoop

nospam@example.com (klinton) — Fri, 30 Dec 2011 07:47:42 +0000

Een week voor de bosloop had ik tijdens/na een lange duurloop stevige pijn gekregen in mijn linkerknie. Beetje vreemde pijn: midden de knieschijf zelf. Aangezien het toen erg koud en vochtig was, het daar maar aan toe geschreven. Achterafgezien lag het misschien eerder aan de route: andere stuken van de bossen van Merode genomen, en die lagen er bij momenten erg drassig/modderig bij. Bij de bosloop zelf niet echt veel last van gehad, nadien des te meer: paar weken buiten strijd geweest. Ik had er niet alleen bij sporten last van, maar ook bij trappenlopen en (vooral) bij file rijden.

Maar goed, stilzitten is ook niet echt mijn ding. Eerst eens geprobeerd op cross-trainer (matig succes), en dan maar terug beginnen lopen. Maar op de weg in de plaats van in het bos. En tot mijn verbazing ging dat zo goed als pijnvrij. Al ging het wel gepaard met slecht nieuws: door op de (openbare) weg te lopen, kon ik ook in Google Maps de route tekenen, en de afstand berekenen. En wat bleek... een route van 5,77 km (Google Maps) was op mijn horloge meer dan 6 km. Wat betekent dat de afstand van de bosloop dus waarschijnlijk wel klopte. En ik dus niet aan 11 km/u heb gelopen zoals gehoopt/verwacht, maar eerder aan een stuk of tien per uur zat. Toch redelijk ontgoocheld.

Maar goed, ik kan dus op de openbare weg trainen. Minder mooi dan bos, maar als ik daardoor minder last heb van blessures... Het zou ook een stuk sneller moeten gaan – op harde ondergrond kan je nu eenmaal sneller lopen, ook al omdat je niet continue moet zoeken om putten, plassen en andere obstakels te vermijden. Benieuwd wat het geeft. Nog steeds niet aan uit of ik me nu meer naar de lange afstanden (10 mijl, halve marathon) ga richten, of de kortere (5 6 km). Trainingsschema wordt eerder dat van hale marathon/10 mijl, maar dat is evengoed om voldoende trainingsvolume te halen. Kwestie van caloriën te verbranden, uithoudingsvermogen/conditie te verbeteren/onderhouden...

Plan is wel om volgende week of zo al eens een nieuwe maximum hartslagtest te doen.

Bosloop Keiheuvel

nospam@example.com (klinton) — Tue, 29 Nov 2011 18:51:57 +0000

Zondag was mijn eerste afspraak: Bosloop in het domein Keiheuvel, Balen. Conditioneel moest het wel ok zijn: vlot mijn drie trainingen per week gehaald, met twee weken terug zelfs een week van meer dan 30 km. Om nog maar net terug te zijn begonnen, niet slecht. Dat vertaalde zich ook in behoorlijke ochtendwaarden: rusthartslag van 50, gewicht van 84 kg. Spijtig genoeg had die 30 km me ook een pijnlijke knie opgeleverd (rare plaats: dwars over midden van linkse knieschijf). Maar de supercompensatieweek had de klacht wel verminderd, dus viel al bij al mee.

Half uurtje voor aanvang geparkeerd, en dat bleek wel voldoende op tijd om in te schrijven - een kaartje, geen borstnummer, en dus ook geen tijdsopname of rangschikking - en toiletbezoek. Weer was een beetje vreemd: winderig, zwaar bewolkt, en er was kans op regen voorspeld. Niet echt koud (graad of zeven), en dus maar voor twee dunne onderlagen gegaan, met windjack erboven. En muts en handschoenen, al waren die laatste feitelijk niet nodig (gelukkig heeft mijn windjack zakken, ik kon ze halverwege makkelijk kwijt). Tijdens het inlopen (drie rondjes atletiekpiste) leek de conditie toch nog niet echt dat - of waren het de zenuwen? - hartslag continu boven de 140, voor een lsd tempo. Bizar.

Soit, er was keuze tussen 3, 6, 9 of 12 km, ik had het op de 9 voorzien. De organisatie had niet gemakshalve voor rondjes van drie kilometer gekozen, maar voor een ronde van zes, die ingekort werd voor een kleine ronde van drie. Ik moest dus eerst de zes, daarna nog een rondje van drie. Op zich liep het lopen wel vlot - heel vlakke kilometers, met een vrij continu tempo (op de zware zandstroken en stevige hellingen na) tussen 5'13" en 5'30" per kilometer. Ok, het hielp ook wel dat ik voor een groot deel achter mensen van Mols marathonteam (of vmol.be) kon hangen, al bleef mijn tempo ook zonder hen wel behoorlijk overeind. Maar dat vaste tempo ging wel tegen een al even vlakke hartslag van (net geen) 170. Eigenlijk toch wel hoog. Plus: de kilometers van de organisatie bleken langer dan die van mijn horloge (dus mijn calibratie alleen maar ok voor lsd runs?): na de 9 km stond er iets meer dan 10 km op de teller (10,05 om precies te zijn). Als ik reken met die tien kilometer, kan ik tevreden zijn: 54'29", dus aan 11 km/u, mijn target. Als het effectief maar negen was, is het een stuk minder natuurlijk: nog geen tien per uur...

Beetje gemengde gevoels dus uiteindelijk. Misschien had ik teveel verwacht, misschien een beetje last van de spanning/stress van het moment... of gewoon een mindere dag? Normaal hou ik mijn doel (voorlopig) wel aan: de 10 mile van Antwerpen in april in 1h20 (of zelfs 1u15: 12 km/u). Maar tegelijk vraag ik me af of ik me niet beter op de kortere afstanden toespits: tussen de drie en de zes kilometer. Misschien beetje flauw, maar als ik er meer plezier aan heb, waarom niet? Ik zal zien: in de voorbereiding naar de ten miles zit er een wedstrijd in van vijf of tien kilometer. Misschien probeer ik er wel een van vijf te vinden, om eens te zien hoe ver ik daar geraak. Het moet wel eens leuk zijn om bij de eerste helft van het deelnemersveld te aan te komen...

Oh en de volgende keer: een half uur voor de start de laatste slok energiedrank soldaat maken... zorg dat dat minstens een uur is!

Running links

nospam@example.com (klinton) — Wed, 02 Nov 2011 20:50:21 +0000

Nu ik toch bezig ben... Een van mijn grootste zorgen toen ik terug begon te lopen, was blessures. Want ook de grootste reden om te stoppen. Al heb ik nooit echte blessures gehad: eigenlijk steeds snel gestopt met lopen van zodra ik (aanhoudende) pijn had - doorgaans achillespezen. Het is nog te vroeg om echt te zeggen dat ik er nu vrij van ben, maar met een lager gewicht en een aangepaste loopstijl zou het beter moeten gaan.

Dus was ik ook erg blij dat ik daarnaast deze vond: balansoefeningen voor de enkel Als je dit dagelijks doet, voel je al na een paar keer waar de oefening werkt: enkel, achillespees, tot bijna halverwege de kuit. Opnieuw: ik ga niet beweren dat het een wondermiddel is, maar het zal zeker geen kwaad kunnen.

Ook erg interessant, al moet ik zeggen dat ik het nog maar een paar keer deed: Seven minute warm-up Vaak ga ik nog steeds gewoon zachtjes-aan op pad... Sinds de hype van stretching is overgewaaid, doe ik dat helemaal niet meer. Het zou zelfs slecht zijn dat (onmiddellijk) na het hardlopen te doen: door het hardlopen kunnen microscopisch kleine spierscheurtjes ontstaan - van de shock-absorptie. Die herstellen vrij snel, maar als je te snel zou gaan stretchen, kan je die doen verder scheuren...

Nog een heel interessante site, met ontzettend veel informatie over lopen, lopen , met hartslagmeter, loopschema's (zeer uitgebreid, en zien er degelijk uit), en bv ook Test om aërobe drempel te bepalen

Uiteraard is er ook massa's info om te tonen wat de impact is van een slechte loopstijl, bv deze voor zichzelf sprekende video's (Harvard). Jip, zo ben ik er toe gekomen om te proberen hiellanden af te leren, en indien mogelijk zelfs (op langere termijn ) over te schakelen op POSE running technique

We zullen zien waar we geraken...

running apps (voor Samsung Wave)

nospam@example.com (klinton) — Wed, 02 Nov 2011 20:02:47 +0000

Als je toch gaat hardlopen, en ook een beetje gericht wil trainen, wil je vroeg of laat wel wat meer weten dan je hartslag en de duur van een training weten. Afstand, en dus ook snelheid. Uiteraard ook eventuele rondetijden, maar zonder een correcte afstand heb je daar nog niet zo heel veel aan. Je kan proberen op een atletiekpiste te gaan lopen (maar die zijn naar het schijnt niet zomaar toegankelijk, in de meeste gevallen) of een ander looptraject zoeken met correcte afstandsaanduiding, maar dan zit je wel redelijk vast qua trainingslocatie.

Grosso modo heb je feitelijk twee verschillende mogelijkheden: iets op basis van GPS - en dus 'altijd' juist- of iets op basis van cadans - te calibreren, nooit 100% correct. Mijn hartslagmeter was aan vervanging toe (10 jaar oud), maar ik twijfelde heel hard tussen beide mogelijkheden. Met name een Garmin (bijvoorbeeld de alombejubelde ForeRunner 305 - GPS dus) of een Polar (RS300) of Suunto (T3d Running pack). Prijs zit overal niet te ver van elkaar (afhankelijk van de extra's/opties/webshop). Maar er was nog een soort budgetoplossing mogelijk: mijn smartphone (Samsung Wave (8500)), want daar zit een GPS in.

Een paar apps geprobeerd, en allemaal afgekeurd:

Bada Tracker
Eigenlijk niet eens een running app, maar al bij al nog de beste van de test. Je kan bij het opstarten wel uit drie modi kiezen, waarvan een voor running: in dit geval gaat hij om de tien seconden je positie opslaan, ipv om de twintig (fietsen) of dertig (trekking, auto). Een van de grote voordelen hier is dat het scherm gelocked wordt, maw dat je de info (afstand, snelheid, gemiddelde snelheid enz) de ganse tijd door ziet. Het gaat op twee punten vaak fout: bij het uitlezen van de gpx file blijkt plots maar een deel van de route er op te staan (al heeft hij zelfs in dat geval wel de volledige afstand in zijn overzicht), en de snelheid/gemiddelde snelheid lijkt niet te kloppen. Zo geeft hij bijvoorbeeld nooit meer dan 6km/u aan, terwijl hij gemiddeld op 8 of 9 staat (en dat laatste klopt). Goed, de totale afstand is juist, maar je kan het dus niet gaan gebruiken om echt op snelheid te trainen.

SmartRunner
Vervelend dat het scherm niet wordt gelocked, en de algemene instellingen van het toestel helpen ook niet: max time out is 10 minuten. Dus je moet regelmatig over het scherm gaan vegen - net als bij de andere twee is de reactie van het toestel ontzettend traag wanneer de applicatie loopt, dus echt vervelend als de time out het toestel lockt. Dat is ook al vervelend voor het opzetten: je hebt geen idee wanneer je de training nu effectief hebt gestart (duurt tot 30 seconden voor je resultaat ziet), dus is het zelfs gebeurd dat ik de training al terug had afgesloten nog voor ik begonnen was. Voor de rest redelijk (behoorlijejke website ook), maar met dezelfde gebreken als de volgende.

iMapMyRun
Absoluut beste website: veel statistieken, leuk om sowieso je trainingen in bij te houden - of je de app hebt gebruikt of niet. Maar zelfde probleem: heel traag, geen locking, en absoluut niet accuraat. Om een idee te geven van wat ik bedoel met 'niet accuraat': de plot op google maps van 7 rondjes finse piste (Tessenderlo). De piste is exact 1008m lang, en na zes ronden gaf de app... 6 km (en oneffen, ik weet het niet meer precies). Heel frustrerend, maar reden is duidelijk als je naar plot kijkt: de gps positie wordt maar met een groot interval opgeslagen, waardoor het lijkt alsof je onnoemelijk veel hoeken afsnijdt...

GPS logging met smartphone echt niet accuraat

Resultaat: niet voor een gps-gebaseerde oplossing gekozen. Al weet ik dat je een forerunner kan instellen tot een interval van een seconde... Het is een Suunto T3d running pack geworden, dus met cadens sensor, en USB mini stick voor overzetten van training naar pc. En ook een heel aangename website om trainingsinfo op te slaan.

Zomer

nospam@example.com (klinton) — Tue, 18 Oct 2011 19:42:36 +0000

De zomer - voor zover we er een hebben gehad - ligt echt wel achter ons, tijd om een overzicht van wat er is gepasseerd:

- Pereira verklaart (Antonio Tabucchi): heel aangenaam om te lezen. Speelt zich af in de (begin)jaren van de dictatuur in Portugal. De hoofdrolspeler staat ver van de politiek & actualiteit, maar komt er uiteindelijk toch in aanraking mee. En besluit uiteindelijk te doen wat hij kan.

- Slaap! (Annelies verbeke): Leuk, zeker voor op vakantie. Blijft niet echt hangen, maar zeker ook niet slecht

- De Delta Deceptie (Dan Brown): er wordt nogal neergekeken op Dan Brown, maar zijn boek is wat het is - een goede page turner. Er komt uiteraard veel spitstechnologie aan te pas (die de indruk geeft dat de schrijver zijn huiswerk heeft gemaakt), redelijk wat wetenswaardigheden (in dit geval over leven in de zee, en over meteorieten), de onvermijdelijke romance en een bont allegaartje van personages - de een al wat karikaturaler voorgesteld dan de ander (en waarbij je dus weet: als ze niet sympathiek zijn, is de kans klein dat ze het einde van het boek halen). Soit, perfecte vakantielectuur.

- Z17 (Jef Geeraerts): duidelijk niet zijn beste werk in politiekringen, maar kan er mee door. Het helpt wel dat het een dun boekje is, op een avond uit. Niet slecht, maar al heel wat beters gelezen - van hem, en in het genre.

- De verloren dagboeken van Adrian Mole (Sue Townsend): tweede jaar op rij dat Griet iets van Adrian Mole mee heeft op vakantie, en opnieuw ook uitgelezen. Het blijven leuke, grappige boeken. Maar vooral de manier waarop de tijdsgeest (en politieke situatie/sfeer) wordt weergegeven, maakt het aangename (vakantie)lectuur.

- De Tuin van de Finzi-Contini's (Giorgio Bassani): Nog eens een van de top 100 must reads die paar zomers geleden in De Standaard stond. Volledig terecht: heel mooi verhaal tegen de achtergrond van het opkomend fascisme, net voor de tweede wereldoorlog in Italië

- Gimmick! (Joost Zwagerman): van diezelfde lijst, maar ik vind er weinig aan. Drugs en een kunstenaarsmilieu: het zal wel een waarheidsgetrouwe weergave zijn van de kunstscene in de jaren tachtig in Nederland (en Europa), maar het kan me maar matig boeien.

- Tirza (Arnon Grunberg): de zakelijke, bijna afstandelijk/nuchtere stijl van Grunberg bevalt me wel, en dit boek op zich ook. Ergens heb ik wel het gevoel dat het verhaal (of het hoofdpersonage) nogal wat parallellen vertoont met 'het aapje dat geluk pakt' van dezelfde schrijver (jaren geleden gelezen), en daardoor had ik op de een of andere manier het gevoel op mijn honger te blijven zitten. Maar wel een goed boek.

- De eenzaamheid der priemgetallen (Paolo Giordiano): samen met de andere twee italiaanse auteurs duidelijk het beste uit de lijst. Veel hoef ik er niet over te vertellen (de plot laat zich niet zo makkelijk samenvatten), het is uitgebreid bejubeld in de pers. Terecht, voor mijn part.

- De gele rivier is bevrozen (Leo Pleysier): meegenomen omdat de naam van de auteur mij vaag iets zei, maar wel een succes. Redelijk dun boekje, snel uit, maar iets dat bij mij in de smaak valt: je ziet het hoofdpersonage opgroeien, in een evoluerende maatschappij tegen de achtergrond van een tante nonneke dat missiewerk verricht.

Nog twee waar ik aan bezig ben:
- Menens (Marc Reugebrink): net als laatste boek, meegenomen omdat de auteur mij iets zei. Beetje afwachten waar het naartoe gaat, maar het lijkt er ook op dat het met een specifieke tijdsgeest is (krakersbewegingen & extreem links in jaren 70/80).
- Lord of the flies (William Golding): ooit moeten lezen op school, en aangezien ook op die must read top 100 staat, opnieuw aan begonnen (opnieuw in het Engels dan nog wel).

lopen - change of plans

nospam@example.com (klinton) — Sun, 02 Oct 2011 06:53:35 +0000

De plannen zijn ondertussen al aangepast. Eens gekeken naar de uitslagen van de vorige jaren (Kerstcorrida Herentals), en blijkbaar is het toch geen rustig wedstrijdje. Beperkt deelnemersveld, dat wel, maar heel snelle tijden. En: tweede kerstdag is nu ook weer niet zo ideaal.
Snel een alternatief gevonden: de Gaston Roelantsloop in Laken, een week eerder. Ik heb die een jaar of zeven (acht?) al eens gelopen. Leuke wedstrijd, groot deelnemersveld, wel zwaar (hellend) parcours. Toen overigens ook bij stukken ontzettend modderig. Soit, Griet heeft het ook liever niet: december is een erg drukke maand. Plus: als het sneeuwt zoals vorig jaar, weet ik niet of het een goed idee is.
Nog een alternatief: Bosloop Keihoevel (Balen). Is voor Kom op tegen Kanker, keuze tussen 3, 6, 9 en 12 - afhankelijk van de voorbereiding wordt het 6 of 9, denk ik. Is wel al op 27/11, dus 'maar' acht weken voorbereiding, we zullen zien.

Ondertussen wel gemerkt dat mijn euforie wat mag getemperd worden: mijn 6 km loop, blijkt nog geen 5,5 te zijn, mijn gemiddelde dus eerder 8 per uur. Doel is wel die wedstrijd aan 11 te lopen, we zullen zien...

Lopen

nospam@example.com (klinton) — Tue, 20 Sep 2011 18:41:56 +0000

Nu ik omwille van de hoge cholesterol op dieet ben en meer aan sport doe, is de conditie terug stukken beter. Tot nu toe was het sporten beperkt tot home trainer & cross trainer: niet direct veel zin om terug te gaan lopen. Enerzijds omwille van de vele halve blessures vroeger, maar ook omdat mijn loopschoenen niet echt meer top zijn. Het is stom, maar nooit echt fan geweest van de Brooks die ik heb. Nochtans gekocht in een echte hardloop-speciaalzaak in Duffel, met prima advies. Alleen: ze zijn lomp, en ze zien er (vooral) lomp uit. Dat komt een beetje door mijn gewicht & lengte (ik woog toen niet zoveel meer dan nu), maar ook door mijn overpronatie.Mijn ASICS daarvoor waren ook voor pronerende lopers, maar veel meer tevreden van geweest. Al moest er nog een extra zool in om blaren te vermijden.

Maar omdat Griet ook terug meer aan sport wil gaan doen (lopen & fitness), een keertje mee gaan lopen in het bos hier. Heel erg op het gemak - haar tempo - en tot mijn verbazing ging mijn hartslag niet echt over de 135. Nooit gedacht dat dat haalbaar was. Omdat ik er toch erg had van genoten, nog eens opnieuw gaan lopen - intervaltraining deze keer. Opnieuw best tevreden, ook over de recuperatie (hartslag zakte snel en voldoende), en dus toch weer wat meer zin. Al was de pijn die ik halverwege voelde wel duidelijk: stevige blaar op allebei de voeten, aan de binnekant (boog) van de voet. Ondanks de speciale inlegzool. Dus het werd duidelijk: als ik terug meer zou gaan lopen, zou het niet met die schoenen zijn.

Maar om opnieuw 120 a 150 euro uit te geven, en dan nog niet weten of er effectief wel weer zou gelopen worden, dat is ook zonde. Tot ik zag dat Decathlon nu ook een huismerk heeft voor loopschoenen (Kalenji, ik vermoed opvolger van Domyos). Voor een 80 euro of zo al een loopschoen, geschikt voor paden, voor lopers van meer dan 80 kg met overpronatie: Kalenji Kiprun CT. Nog steeds een vrij zware schoen (iets boven de 400 g), maar dat is toch al een 100g minder dan die Brooks.

Deze middag een eerste keer een rustige training (hr gemiddelde: 138) mee gedaan, en tot mijn verbazing vlotjes 6 km in net geen 40 minuten - dus 9 km/u, zonder iets van looptraining. Het begint dus serieus te kriebelen. En daar kan je maar beter wat mee aanvangen: eens gezocht of er hier op het einde van het jaar niet ergens een loop is van een km of tien. Eentje gevonden: Kerstcorrida Herentals. Beginnen terugrekenen, en schema opgesteld van 12 weken, te beginnen dinsdag 4 oktober. Niet met de bedoeling er keihard weer in te vliegen, want dan lig ik gegarandeerd voor november al terug in de lappenmand. Dus rustig opbouwen naar maandag 26 december. En rustig betekent in dit geval ook: op dinsdag een looptraining (snelheid of interval), en op zondag (lange duurloop); maar de trainingen op donderdag en zaterdag worden vervangen door crosstrainer of hometrainer sessies. Proberen een gelijkaardige inspanning te doen, en hopen dat achilles/knie/heupproblemen op deze manier achterwege blijven. Wordt vervolgd...

Een jaar (en twee weken) later

nospam@example.com (klinton) — Thu, 18 Aug 2011 19:40:38 +0000

Het is nu een dik jaar geleden dat zonnepanelen er op liggen, en ze hebben een pak meer opgebracht dan verwacht: de (conservatieve) inschatting was 3300 kWh per jaar, begin augustus waren we de kaap van 4000 al voorbij. En aan de schitterende juli-maand zal het wel niet gelegen hebben (ok, maart, april mei waren wel uitschieters). Nu hopen op een geweldige nazomer, al is eerste helft van augustus ook geen hoogvlieger. Bon, we kunnen absoluut niet klagen...

cholesterol - de uitslag

nospam@example.com (klinton) — Thu, 18 Aug 2011 19:27:46 +0000

Vorige week terug naar de dokter, want de drie maanden waren ongeveer om. En jawel, cholesterol-totaal is effectief gezakt, tot 205. Dat het lager zou zijn, was wel al duidelijk: die zeven kilo kwijt in drie maand kon tellen als hint. Met de dokter besproken, en het kan ook wel kloppen: blijkbaar staat broodbeleg inderdaad bekend als een boosdoener wat cholesterol betreft.

Goed nieuws dus, de inspanningen zijn beloond. Aan de andere kant: het betekent wel dat ik dus voor de rest van mijn leven op deze manier verder moet. Goed, het sporten is wel leuk - ik heb me al jaren niet meer zo fit gevoeld, maar er zijn toch redelijk wat dingen die ik de laatste maanden gewoonweg niet meer heb gegeten. Kaas zoveel mogelijk mijden - zelfs light kaas, want zo light is dat niet - geen bier gedronken, geen choco meer, geen paté of ander vleesbroodbeleg buiten kip & kalkoen, zo goed als geen chocolade meer, geen ijs meer... Denk kniet dat het te verwachten is dat ik al die dingen nooit meer eet of drink. Maar het zal alleen in speciale gevallen zijn.

Soit, rode wijn mag nog. En ik geniet meer van verschillende soorten fruit, ook van noten. Ook een uitdaging: desserten & recepten voor koekjes/gebak waar zo weinig mogelijk boter & ei in zit. (Ondertussen al dergelijke koekjes geprobeerd, en was succes )

Andere uitdaging: uit eten. Bijna niet gedaan de laatste weken, en het is toch een grote opgave. Even snel iets eten, blijkt toch een redelijke opgave... Slaatjes (uit & thuis) gaan er voorlopig nog vlot in, maar eens het midden herfst is, zal dat toch moeilijker worden, denk ik.

cholesterol

nospam@example.com (klinton) — Sun, 24 Jul 2011 20:32:18 +0000

Sinds een paar jaar volg ik mijn cholesterol op, ttz: laat ik die af en toe meten. Vroeger daar nogal wat tantes en nonkels over bezig gehoord, dus het zit in de familie. En aangezien ik zelf graag eet: beter maar in het oog houden.

Van de eerste keer dat ik het liet meten was het al meteen prijs: de grenswaarde is 190, en ik had iets tussen 230 en 240. Te hoog dus, maar dat verbaasde me toen niet, ik was namelijk net terug uit het buitenland - consulting in Luxemburg en Nederland, met bijhorend restaurant-, kantine- en hotelbezoek. Te hoog, maar ook weer niet zo hoog dat onmiddellijk medicatie nodig was. 'Beetje op letten', was het advies van mijn huisarts. Als ik mij goed herinner was het bij de volgende meeting hetzelfde - iets in de range van 230. En ook het advies hetzelfde: beetje op letten. Ook al antwoordde ik 'ik let er al een beetje op', dan kwam de repliek 'nog een beetje beter op letten dan'.

Soit, eind 2009 zelf wat meer gaan letten op wat ik at - want ook de weegschaal liet zich niet altijd onbetuigd - met beterschap in januari 2010: cholesterol-waarde van 209. Dus een stuk beter. Alleen: nog te hoog.

Tot ik mei dit jaar opnieuw liet testen: 275. Nochtans zelden frituur (het is ten huize hier met de kalender: eens om de drie weken - een eigen frietketel hebben we niet eens), en voor de rest ook geen uitspattingen - zelden desserts en zo. Mja, heb wel een ijsmachine (hoewel niet al te vaak gebruikt), en had ik zelf wel paar dingen geprobeerd de weken ervoor. En in het weekend af en toe een goed bier (in de zin van: Leffe 9 of tripel, tripel karmeliet, keizer karel). Maar toch: ik hou snoep, cake, chips en dergelijke vrij ver van mij - ook bijvoorbeeld bij verjaardagen op het werk... Ook weinig tot geen suikerhoudende frisdranken. Het enige waar ik niet aan wilde raken was chocolade (af en toe een 'latje' voor het slapengaan), kaas (op de boterham en in gerechten) en choco.

Maar bon, 275 is echt wel hoog, dus toch het dieet van de dokter beginnen volgen. Eigenlijk met de overtuiging dat het er niet toe doet: het zit in de familie, we gebruiken voornamelijk olijfolie enz enz... Maar met het idee dat de enige manier om te bewijzen dat het niet werkt, het toch strikt volgen is, mijn beste beentje voorgezet. Het is uiteindelijk maar voor drie maand, dus beetje mijn best doen moet wel lukken. Wel met achterliggende gedachte: stel dat ik het wel moet blijven volgen - de rest van mijn dagen - nu niet gaan overdrijven en zorgen dat het sustainable is...

De nieuwe bloedafname is pas over drie weken, maar vrees dat ik toch al een beetje moet bijdraaien. Als het toch niks uitmaakt, want familiaal, en ik lette ervoor al op mijn voeding... is het moeilijk te verklaren dat ik ondertussen toch al 6 - 7 kilo lichter ben geworden

Uitgelezen: Millenium trilogie (S. Larsson)

nospam@example.com (klinton) — Thu, 21 Oct 2010 19:47:38 +0000

Kort samengevat: totaal overroepen.

Ik ga ook niet beweren dat het bar- en barslecht is, maar de hype is totaal misplaats. Zelf in zijn genre, page-turners, is het geen hoogvlieger. Al klassieke ingrediënten zitten er ook in, beetje who-dunnit (in het eerste boek dan toch), een succesvol hoofdpersonages, wat romances, verschillende verhaallijnen (met snelle omschakelingen)... the usual suspects.

Het enige dat er wat uitspringt: de dikte van de boeken, en het a-typsiche hoofdpersonage van Lisbeth Salander - niet mooi & succesvol, maar eerder autistisch.

En dan zijn we meteen ook aan de ongeloofwaardigheid belandt: niet alleen dat ze toevallig een super-superhacker is en letterlijk met een zakcomputer ongeveer in om het even welke computer of netwerk kan inbreken, zonder enige normale scholing spreekt ze ook verschillende talen - met de nodige buitenlandse accenten waar nodig. Bovendien overleeft ze zonder veel problemen begraven te worden met een kogel in haar hersenen - ze houdt er zelfs niks aan over. Niet de enige keer dat het totaal ongeloofwaardig wordt (maar de schrijver lijkt zich in een situatie te hebben geduwd waar hij een deus ex machina nodig heeft): op het einde van het eerste boek gaat ze plotseling met vermommingen aan de slag, reist naar het buitenland, laat zich door vreemdelingen bepotelen, om de antagonist via een bank hold-up de afgrond in te duwen. Maar bon, ze moet voldoende cash hebben voor de rest van het verhaal...

En als dat nog niet genoeg is, hebben we nog: een overgelopen Russische superspion, een uitzonderlijk sterke slechterik, die dan ook nog eens ongevoelig is voor pijn, een geheime dienst binnen de geheime dienst, corrupte advocaten, perslekkende gefrustreerde agenten - als tegenpartij. De protagonisten zijn succesvol, mooi, en rijk.

Geeuw.

Bovendien is de vertaling ook nog eens erg Hollands en gewoon slecht: als Blomkvist ergens in een godverlaten plattelandsdorp de tijd moet doden, gaat hij een brood bal eten. Jemig!

Om het nog eens over het genre te hebben: er zitten ook technische fouten in. Het is gebruikelijk voor page turners om erg kort hoofdstukken te hebben, om snel van verhaallijn naar verhaallijn te kunnen springen. Larsson doet dit niet, laat zijn hoofdstukken lang. Maar daardoor verspringt het vertelstandpunt van de ene paragraaf naar de andere paragraaf van personage. Dat is geen literatuur meer, maar het niveau van een stationsroman.

Al bij al vind ik dan pakweg de Da Vinci Code of Angels & Demons beter. Ook alle cliches van het genre, ook vergezocht, maar nog meer vaart, en je leert af en toe nog eens iets bij.

Wil je een spannend en goed boek, lees dan pakweg Verborgen geschiedenis (D. Tart) of het Goud van de Waarheid (I. Pearce).